default_image

3 months ago

November 30, 2023

फुटबलर मणी शाहले नेपालको झण्डा बोकेको त्यो एसियाड

सुवर्ण क्षेत्री सन् १९८६ मा दक्षिण कोरियाको सोलमा भएको १० औं एसियाड खेलकुद मेरा लागि सम्झनालायक छ । मेरा लागि मात्र किन, नेपालकै खेल इतिहासमै त्यो अविस्मरणीय क्षण थियो । जुन खेलकुदमा नेपालले पहिलोपटक अन्तर्राष्ट्रिय खेलमा पदक जितेको थियो । मेरा लागि किनभने म सेफ डी मिसन भएर खेलाडी लिएर सोल गएको थिएँ । सेफ […]

284 views

0 Bookmark

सुवर्ण क्षेत्री

सन् १९८६ मा दक्षिण कोरियाको सोलमा भएको १० औं एसियाड खेलकुद मेरा लागि सम्झनालायक छ । मेरा लागि मात्र किन, नेपालकै खेल इतिहासमै त्यो अविस्मरणीय क्षण थियो । जुन खेलकुदमा नेपालले पहिलोपटक अन्तर्राष्ट्रिय खेलमा पदक जितेको थियो । मेरा लागि किनभने म सेफ डी मिसन भएर खेलाडी लिएर सोल गएको थिएँ । सेफ डी मिसन फ्रेन्च शब्द हो । त्यसले टिम लिडरको अर्थ राख्दछ । एथलेटिक्स, फुटबल, भलिबल, मार्सल आर्ट्ससहितका १ सय ४५ खेलाडी, अफिसियलसहितको टिमको मैले नेतृत्व गरेको थिएँ ।

उत्तर कोरियासँगको द्वन्द्वले दक्षिण कोरियाले सन् १९७० मै पाइसकेको छैटौं एसियाड आयोजनाको अवसर गुमाएको थियो । त्यतिबेला उत्तर कोरियाले दक्षिण कोरियाविरुद्ध कडा चेतावनी दिएपछि सुरक्षाको कारण देखाएर असमर्थता जनाएको थियो । त्यसको ठिक १६ वर्षपछि सन् १९८६ मा भने सोलमा दसौं एसियाड भव्यताका साथ सम्पन्न गरिएको थियो ।

त्यो प्रतियोगितालाई नेपालले खास महत्व दिएको थियो । त्यसैले तयारी पनि खास गरिएको थियो । त्यसअघि नेपालले एसियाडमा एउटा पनि पदक जितेको थिएन । नेपालले सन् १९५१ देखिको एसियाडमा भाग लिँदै आइरहेको थियो । तर, अन्तर्राष्ट्रिय मैदानमा नेपालका ३५ वर्ष पदकविहीन थिए । सोल एसियाडलाई सम्झनलायक बनाउन सदस्य–सचिव शरदचन्द्र शाह पूरै खटिएर लागेका थिए । खेलाडीलाई दुई वर्षदेखि नै तालिम दिन थालिएको थियो ।

एसियाडमा २७ देशका ४ हजार ८ सय ३९ एथलिटले भाग लिएका थिए । नेपालले १ सय ४५ सदस्यीय टोली पठाएको थियो । तीमध्ये १९ महिला थिए । नेपालले एथलेटिक्स, बक्सिङ, भलिबल, टेबल टेनिस, ब्याडमिन्टन, तेक्वान्दो, भारत्तोलन, जुडो, फुटबल, पौडी, सुटिङ र टेनिस गरी १२ खेलमा सहभागिता जनाएको थियो ।

सुखद संयोग नै मान्नुपर्छ, दसौं एसियाडको पहिलो मार्चपास नेपालले गरेको थियो । त्यो हाम्रा लागि चुनौतीभन्दा ज्यादा अवसर थियो । त्यसैले प्रतियोगिता सुरु हुनुभन्दा एक दिनअघि १९ सेप्टेम्बरमा एसियाड भिलेजमा झन्डोत्तोलनसहित पूजा गरिएको थियो । झन्डोत्तोलनमा सोलका मेयर सानी याङ गक पनि उपस्थित थिए । हामीले एकापसमा उपहार पनि साटासाट गरेका थियौं ।

उद्घाटनको माहोल खुसी र उल्लासले भरिए पनि मौसम भने रिसाएको थियो । आकाशमा बादल मडारिएको थियो । जसै मार्चपास सुरु भयो,पानीका छिटा पर्न थालिसकेका थिए । त्यसैबीच कोरियाली धुन तथा स्काउट टोलीका साथ नेपाली खेलाडीले मार्चपास सुरु गर्यो । नेपालको झन्डा फुटबलर मणिविक्रम शाहले बोकेका थिए । नेपाली खेलाडी दौरासुरुवाल र गुन्यूचोलीमा सजिएका थिए ।

मार्चपास सुरु भएको केहीबेरमै रङ्गशालामा मुसलधारे पानी पर्न थाल्यो । तर, हाम्रा खेलाडीले धैर्यतापूर्वक अनुशासित भएर मार्चपास पूरा गरे । अरु देशका खेलाडी पानीले तितरबितर हुँदा पनि नेपाली खेलाडीले मैदान छाडेनन् । त्यो देखेर ओलम्पिक कमिटीका उपाध्यक्ष किम उन योङले उठेर राखेपका सदस्य–सचिव शरदचन्द्र शाहलाई बधाई भन्दै हात मिलाएका थिए ।

यसरी मार्चपासले पहिलो दिन नै सोल एसियाडमा नेपालले एउटा मिठो छाप छाडेको थियो । सोल एसियाडलाई हामीले पदक जित्ने अवसरका रूपमा लिएका थियौं । त्यसैले सबै पदाधिकारीलाई बिहानै खेलग्राममा उपस्थित हुन भनिएको थियो । हामीले नेपाली खेलाडीलाई खेलबाहिर पनि अनुशासित भएर हिड्न भनेका थियौं ।

भिलेजमा हिड्दा पनि नेपाली पोसाक वा नेपाल लेखिएको ट्र्याक सुट मात्र लगाउने निर्देशन दिइएको थियो । त्यसको एउटै उद्देश्य थियो, २७ देशका खेलाडीमाझ नेपाललाई परिचित बनाउने । अनुशासित छवि प्रस्तुत गर्ने । तेक्वान्दोको खेल सुरु नहुँदासम्म १० दिन नेपाल पदकविहीन भयो ।

सहरमा नेपाली खेलाडीको अनुशासनको चर्चा भए पनि पदक नजित्दा हामी निराश थियौं । ५० केजीभन्दा कम तौल समूह फिनवेटमा विधान लामाले कास्य जितेपछि बल्लखुसीको उमङ्गसुरु भयो । त्यो नै एसियाडमा नेपालको पहिलो पदक बन्न पुग्यो । हामीले एसियाडमा पदक जित्ने सपना पूरा भएको महसुस गरेका थियौं ।

विधानले खाता खोलेपछि एसियाडमा एकपछि अर्को पदक हात परे । तेक्वान्दोमा थप ३ र बक्सिङमा ४ गरी नेपालले ८ पदक जितेको थियो । विधानले पदक जितेको भोलिपल्ट राजकुमार गच्छेले ५८ केजी बेन्टमवेट स्पर्धामा कास्य जिते । तेस्रो कास्य राजकुमार राईले भित्र्याए । नेपालका लागि चौथो कास्य राजकुमार बुचेले जिते ।

एसियाड सम्पन्न हुनु एक दिनअघि ४ अक्टोबरमा बक्सिङतर्फ एकै दिन नेपालले ४ कास्य जितेर सनसनी मच्चायो । यहाँ ६३ केजी लाइटवेटमा दलबहादुर रानामगर, ९१ केजी माथि तुलबहादुर थापा, ७५ केजी मिडल वेटमा सुशील पोखरेल र ६३ केजी लाइटवेल्टर वेटमा मनोजबहादुर श्रेष्ठले कास्य जिते ।

दसौं एसियाडमा नेपाल १० औं ठूलो टोलीको रूपमा सहभागी थियो । एसियाडमा सहभागिताको ३५ वर्षपछि नेपालले पदकमा सफलता पाएको थियो । राखेपका संरक्षक तथा अधिराजकुमार धीरेन्द्र वीरविक्रम शाहले खेलाडीलाई भेटेरै बधाई दिएका थिए ।

सोलमा एउटा ठूलो अन्तर्राष्ट्रिय खेलकुद मेला थियो । त्यसअघिका एसियाडमा नेपाल रित्तो हात फर्किन्थ्यो । तर, सोलबाट हामीले देशका लागि आठ पदक लिएर फर्किएका थियौं । हाम्रा खेलाडीले बक्सिङमा चार र तेक्वान्दोमा चार कास्य जितेका थिए । त्यसैले त्यो सिंगो मुलुकका लागि नै खुसीको क्षण थियो । नेपाली खेलकुदले पहिलोपटक अन्तर्राष्ट्रिय मैदानमा पदक जितेर देशबासीलाई खुसी दिलाएको थियो ।

नेपालले विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय च्याम्पियनसिप र स्पर्धामा त्यसअघि पनि पदक जितेको थियो । तर, एसियाडमै पदक जितेको पहिलोपटक थियो । त्यसैले नेपाली खेलकुदका लागि त्यो एउटा कोशेढुङ्गा बन्न पुगेको थियो । टिम लिएर गएको एउटा लिडरका रूपमा व्यक्तिगत रूपमा मलाई त्यो क्षण सम्झिँदा सधैं गौरवबोध हुन्छ ।

अन्तर्राष्ट्रिय मैदानमा सफलता हासिल होस् वा नहोस्, एकखाले राष्ट्रिय भावना भने अवश्य उत्पन्न हुन्छ । ठूलो सङ्ख्यामा खेलाडी र अफिसियल लिएर जाँदा सोल रङ्गशाला नेपाली राष्ट्रिय झन्डाले रङ्गिएको थियो । नेपालले अन्तर्राष्ट्रिय मैदानमा सङ्ख्यात्मक हिसाबले पनि महङ्खवपूर्ण उपस्थिति देखाएको थियो । हातहातमा राष्ट्रिय झन्डा लिएर मार्चपास गर्दा साँच्चै गज्जबको अनुभूति भएको थियो । त्यस्तो माहोल विरलै देख्न पाइन्थ्यो ।

म सम्झिन्छु, पदक वितरण समारोहमा पदक जित्ने देशका झन्डाहरू राखिएका थिए । खेलाडीलाई बोलाउँदा सम्बन्धित देशको झन्डा सरर् माथि जान्थ्यो । त्यो क्षण साँच्चै गौरव महसुस हुन्थ्यो । नेपाली खेलाडीले पोडियममा गएर पदक लिँदा मलाई बेग्लै सुखानुभूति भयो ।

म सेफ डी मिसन भए पनि मेरो टिममा विधागत अरु टिम लिडरहरू पनि थिए । भलिबलको नेतृत्व गर्दै राजेन्द्रबहादुर सिंह गएका थिए । उनी नेपाल प्रहरीको एआईजीबाट अवकाश प्राप्त भइसकेका छन् । त्यस्तै, एथलेटिक्सको टिम लिडर थिए, ध्रुवबहादुर प्रधान । उनी नेपाल प्रहरीको आईजीपी भईअवकाश प्राप्त गरे । भर्खरै उनी नवलपुरबाट चुनाव जितेर प्रतिनिधिसभा सदस्य छन् । फुटबलको टिम लिएर सोल पुगेका अच्युतकृष्ण खरेल पनि नेपाल प्रहरीमा आईजीपी भएर सेवानिवृत्त भइसकेका छन् । फुटबलका गणेश थापालाई सम्झिन्छु ।

हाम्रो सीमित साधनस्रोतबीच खेलाडीले आफ्नै लगन, मिहिनेत र सीपमा पदक हासिल गरेका थिए । तत्कालीन शिक्षा तथा खेलकुदमन्त्री केशरबहादुर विष्ट खेलाडीलाई हौसला प्रदान गर्न सोल पुगेका थिए । खेलका माध्यमबाट हामीलाई एकता र राष्ट्रिय भावनाले देशको झन्डामा गोलबद्ध बनाएको थियो । त्यसैले मलाई लाग्छ, नेपालीलाई एकतामा बाँध्नसक्ने एउटा महत्वपूर्ण कडी खेलकुदनै हो ।

सोलमा जितेको पदकको खुसी र सम्मान खेलाडीले स्वदेशमा झन् धेरै पाए । सरकारका तर्फबाट नगद पुरस्कार दिइयो । राजाको जन्मोत्सवमा तक्मासहित सम्मान गरियो । एक हिसाबले सिङ्गो देशमै खेलकुदको सफलताले उत्साह जगाएको थियो ।

नेपालको खेलकुद इतिहासमा त्यो एउटा कोशेढुङ्गा नै बन्यो । त्यसले हाम्रो अन्तर्राष्ट्रिय चिनारी पनि बनायो । नेपाली खेलकुदको कुरा गर्दा अहिले पनि दक्षिण कोरियाको त्यो एसियाडको सम्झना हुन्छ ।

अन्तर्राष्ट्रिय खेलकुदमा खेलाडी पठाउँदा जहिलेसुकै जम्बो टोली पठाइयो भनेर सधै आलोचना हुने गरेको छ । तर, मैले बुझेसम्म तोकेको कोटाभन्दा धेरै त चाहेर पनि पठाउन सकिन्न । खेलाडीबाहेक जाने भनेको कोच, म्यानेजर, डाक्टरसहित अफिसियल मात्र न हो ।

केही वर्षअघि एक मन्त्रीले खेलाडीको कोटामा आफ्नै छोरा पठाएको सुनियो । अर्को, एउटा खेलमा बुवा कोच, आमा म्यानेजर र छोरा खेलाडी भएर गएको चर्चा पनि मैले सुनें । यस्तो बेथिति चाहिँ हामी खेलकुदमा हुँदा सम्भव थिएन । त्यसैले गैरखेलाडी, असम्बन्धित व्यक्ति गए भन्ने कहिल्यै सुनिएन ।

कतिपय मानिसहरू नजितिने खेलमा खेलाडी पठाएर खर्च मात्र भइरहेकोभन्दै चिन्ता र गुनासो गर्छन् । जस्तो, त्यतिबेला पनि फुटबलमा नेपालको सम्भावना छैन, किन टोली पठाउने भनिन्थ्यो । तर, त्यसरी सोचियो भने त नेपाल कहिल्यै माथि आउँदैन । नेपाली खेलाडीले कहिल्यै अवसर पाउँदैनन्। हाम्रा खेलाडी अन्तर्राष्ट्रिय मैदानमा उत्रिनुपर्छ । खेल चुनौतीको सामना गर्नुपर्छ र सफलताको कोसिस गरिरहनुपर्छ ।

खेल अफिसियल त झन जानै पर्छ । म आफैं धेरैपटक गएको छु । त्यहाँ ओलम्पिक काउन्सिल अफ एसियाको बैठक बस्छ । त्यसमा भाग लिन जानैपर्यो । ओलम्पिक कमिटीमा जानै पर्यो । कोच र रेफ्री कमिटीका बैठक हुन्छन्, त्यसमा पनि पठाउनै पर्यो । झट्ट हेर्दा विदेश जानेको सङ्ख्या ठूलो देखिएला । तर, त्यसले देशलाई फाइदा नै गरेको हुन्छ । विदेशमा देशको प्रतिनिधित्व गराइरहेको हुन्छ ।

सुरुमै कोही पनि सफल हुँदैन । आज सक्षम देखिएको खेलाडी पनि सुरुबाटै सफल थियो भन्न सकिन्न । प्रतियोगितामा भाग लिँदै जाँदा क्षमता पनि वृद्धि हुँदै जाने हो । खेलाडी वा जोकोही एकैपटकमा सफल भइहाल्ने भन्ने हुँदैन । निरन्तरको अभ्यासले खेलाडीलाई तिखार्छ, निखार्छ । बारम्बारको कोसिसले मात्र एउटा खेलाडी सफल हुन्छ । अरु पेसा व्यवसायको हकमा पनि हुने त्यही हो ।

सोल एसियाडमा मैले सेभ द मिसनको जिम्मेवारी पाएको थिएँ । खेलकुदमा सेभ डी मिसन वास्तवमै ज्यादै महत्त्वपूर्ण जिम्मेवारी हो । सिङ्गो टिमको नेतृत्व र उनीहरूको सही व्यवस्थापन गर्नुपर्छ । कहिलेकाहीँ कठोर निर्णय पनि लिनुपर्ने हुनसक्छ । सन् १९८२ को दिल्ली एसियाडमा कठोर निर्णय लिनुपर्ने स्थिति आयो । स्विमिङका दुई जना खेलाडीलाई हामीले नखेलाएरै घर फर्काउनुपरेको थियो ।

दिल्ली एसियाडको सेभ डी मिसन कमल थापा थिए, म उनको डिपुटी भएर गएको थिएँ । भयो के भने, हामीले सबै खेलाडीलाई राती साढे ९ देखि १० बजेभित्र आ–आफ्नो कोठामा जान निर्देशन दिएका थियौं । अझ भोलिपल्ट खेल भएका खेलाडीलाई चाँडै आराम गर्न भनेका थियौं । भोलिपल्ट पौडीको प्रतियोगिता थियो । खेलाडीलाई एउटा भिलेजमा राखिएको थियो । हामीले स्थानीय सुरक्षाकर्मीसँग समन्वय गरेर खेलाडीको निगरानी गरिरहेका थियौं । दिल्लीमा खेलसँगै मनोरञ्जनको पनि माहोल थियो । तर, हामीले हाम्रा खेलाडीलाई अनुशासित हुन र दिइएको निर्देशन पालना गर्न अनिवार्य गरेका थियौं ।

निगरानी गर्ने क्रममा राती ११ बजेतिर एउटा डान्स रेस्टुरेन्टमा स्विमिङका खेलाडीहरू भेटिए । उनीहरू जोडी बाँधेर नाचिरहेका थिए । एकातर्फ उनीहरूले दिइएको निर्देशन उल्लङ्घन गरेर अबेर रातीसम्म डान्स गरिरहेका थिए । अर्कोतर्फ भोलिपल्टै बिहान उनीहरूको खेल थियो । हामी रमाइलो गर्न त गएका थिएनौं। रातभर नाचेको व्यक्तिले अर्को दिन पौडिएर पदक जित्ला भन्ने के आशा गर्नु? उनीहरूमा खेलप्रति पटक्कै गम्भीरता देखिएन । घुमफिर गर्न गएकोजस्तो व्यवहार देखाएका थिए ।

त्यो राती हामीले उनीहरूलाई सचेत गराएर भोलिपल्ट बिहान भेट्न आउन भन्यौं । उनीहरू बिहान ‘सरी’भन्दै आए । तर, हामीले उनीहरूबाट अब कुनै पदकको आशा गर्नु निरर्थक थियो । रातभर थाकेका खेलाडीले पदक जित्दैनन् भन्नेमा हामी निश्चिन्त थियौं । त्यसैले हामीले उनीहरूलाई प्रतियोगितामा भाग लिन नपाउने निर्णय सुनायौं । र, घर फिर्ता पठाइदियौं ।

सेभ द मिसन थापा भए पनि त्यो कारबाही मेरा कारणले भएको भन्ने बुझाइ खेलाडी माझ भएछ । कारण, यस्ता कुरामा ल ठिकै छ भन्न हुन्न भन्नेमा म दृढ थिएँ ।

स्विमिङ खेलाडीमाथिको त्यो कारबाहीपछि खेलकुदमा सुवर्ण क्षेत्री भनेपछि खेलाडीहरू सतर्क हुने स्थिति बनेको थियो । दिल्ली र दक्षिण कोरियापछि पनि म बक्सिङ टोली लिएर इन्डोनेसिया गएँ । एथलेटिक्स टोली लिएर रसिया र फुटबल टोली लिएर मलेसिया पुगेँ । म जहाँ गएँ,दिल्लीमा पौडी खेलाडीले जस्तो अनुशासन उल्लङ्घन गर्ने हिम्मत कसैले गरेनन् । त्यसपछि कुनै खेलाडीलाई त्यसरी कारबाही गर्नुपरेन ।

खेलकुदसँग अरु पनि मेरा तीतामिठा संस्मरणहरू छन् । मैले ग्रिकको ओलम्पिया पुगेर विश्व ओलम्पिक कमिटीको एकेडेमिक कोर्स लिएको छु । १४ दिनको कोर्सले मूलतः ओलम्पिक भावना सिकाउँछ । खेलकुदमार्फत विश्व बन्धुत्वको विकास कसरी गर्ने भन्ने बुझाउँछ ।

ओलम्पिक कमिटी निकै व्यवस्थित छ । त्यसको संरचना एक हिसाबले संयुक्त राष्ट्रसङ्घको जस्तै छ । ओलम्पिक कमिटीले दिने एकेडेमिक कोर्समा युवा परिचालन र एकअर्को देशबीचको सम्बन्ध विस्तारमा जोड दिइएको हुन्छ । म जाँदा नेपाल ओलम्पिक कमिटीमा दिगम्बर सुवाल थिए । मैले बुझेसम्म त्यो कोर्स लिनेमा अनुपशमशेर राणापछि म दोस्रो थिएँ । एकेडेमिक कोर्स पूरा गरेपछि मैले खेलकुदलाई अझ गहन रूपमा बुझ्ने मौका पाएँ । खेल संस्कृतिको अन्तर्राष्ट्रिय भावना, मर्म र महत्व महसुस गरें ।

खेलकुदमा यति लामो संलग्नता रहे पनि एउटा कुरामा भने मलाई सधैँ थकथकी लागिरहन्छ । म धेरै अन्तर्राष्ट्रिय प्रतिस्पर्धामा टिमको नेतृत्व गर्दै पुगँ । दुर्भाग्यवश भनौँ, ओलम्पिकमा सहभागी हुने मौका भने कहिल्यै जुरेन । खेलकुदको सपना भनेकै ओलम्पिक हो । हरेक खेलाडी वा खेलकर्मीको सपना हुन्छ, एकपटक ओलम्पिक जाने । तर, पटकपटक त्यो अवसर नजिकै आएर पनि मलाई जुरेन ।

रसियामा ओलम्पिक हुँदा म अमेरिकी संस्था यूएसआईएसमा काम गर्थें । त्यतिबेला अमेरिका र रसियाबीचको सम्बन्ध खराब थियो । मैले मेरा अरु खेल र सामाजिक कामबारे मेरो अफिसलाई जानकारी गराउँथेँ, अनुमति लिन्थेँ । ओलम्पिकमा भाग लिन रसिया जान मैले अफिससँग अनुमति मागेको थिएँ । तर, अमेरिका–रसियाबीच बिग्रेको सम्बन्धलाई कारण देखाएर यूएसआईएसले मलाई ओलम्पिकमा सहभागी हुने अनुमति दिएन ।

अर्को पटक ओलम्पिकमा जाने समयमा पनि त्यस्तै भयो । म भर्खर ओलम्पिक एकेडेमी कोर्सका लागि १५ दिन बिदा लिइसकेको थिएँ । लगत्तै, ओलम्पिक खेलकुद हुँदै थियो । त्यसका लागि मैले अफिससँग अनुमति र बिदा माग्नुपर्ने थियो । एउटा बिदा सकिनासाथ अर्को बिदा लिने साहस मैले गर्न सकिनँ । यसरी मैले ओलम्पिकमा सहभागी हुने मौका पटक–पटक गुमाएँ ।

(राखेपका पूर्वसदस्य सुवर्ण क्षेत्रीको संस्मरणात्मक पुस्तक सपना, विश्वास र अठोटको पुस्तक अंश । क्रियटिभ बुक्सले प्रकाशित गरेको यो पुस्तक बिहिबार काठमाडौँमा लोकार्पण हुँदैछ ।)

March 3, 2024

आर्मीलाई मदन भण्डारी कप हक्की उपाधि

काठमाडौं (हाम्रो खेलकुद) – त्रिभुवन आर्मी क्लबले प्रथम मदन भण्डारी कप राष्ट्रिय महिला हक्की प्रतियोगिताको उपाधि जितेको छ । धनुषाको क्षीरेश्वरनाथ नगरपालिकामा आइतबार भएको फाइनलमा आर्मीले आयोजक मदन भण्डारी स्पोर्ट्स एकेडेमीलाई ४–२ गोलले हरायो । रोचक खेलको पहिलो हाफमा दुवै पक्षबाट गोल हुन सकेन । आर्मीको जितमा सितामाया बल र सिमा खड्काले समान २ गोल […]

March 3, 2024

ओलम्पिक छनोटमा चन्द्रको जित

काठमाडौं (हाम्रो खेलकुद) – नेपाली बक्सर चन्द्रबहादुर थापाले ओलम्पिक छनोटमा विजयी सुरुवात गरेका छन् । इटालीको मिलानमा जारी छनोटको पुरुष ५१ केजीमा चन्द्रले ताजकिस्तानका साफिएभ मेहरोनलाई ३–२ को स्पिलिट डिसिजनको आधारमा हराउँदै अगाडि बढेका छन् । अर्को चरणमा चन्द्र्रले क्यानडाका खेलाडीसँग प्रतिस्पर्धा गर्ने नेपाल बक्सिङ संघका उपाध्यक्ष श्याम अवालेले जानकारी दिए । महिला छनोटको ५४ […]

March 3, 2024

राइट टु प्रोटिन रन अर्को चैत १० मा

काठमाडौं (हाम्रो खेलकुद)- राइट टु प्रोटिन रनको हाफ म्याराथनको‌ तेस्रो संस्करण अर्को महिना आयोजना भएको छ। नेपाल भेटेरिनरी एसोसिएसनको आयोजनामा चैत १० गते दशरथ रंगशालाबाट प्रोटिन म्याराथन सुरु आइतबार पत्रकार सम्मेलनमार्फत जानकारी दिइयो। प्रोटिन माथिको अधिकारको मर्मलाई आत्मसात गर्दै प्रोटिनजन्य पदार्थमा पहुँच बढाउन जनचेतना फैलाउने उद्देश्यले म्याराथन आयोजना गरिएको आयोजक समितिका सचिव सितलकाजी श्रेष्ठले जानकारी […]

Success

Thank you for your time.